Οι σύγχρονοι μελλοθάνατοι

Οι σύγχρονοι μελλοθάνατοι

Τέλος Σεπτεμβρίου στον Πρωταρά. Οι πρόσκαιροι κάτοικοι αραίωσαν, οι επισκέπτες από χώρες μακρινές έχουν έτοιμες τις βαλίτσες τους, τα βαπόρια με τον γυάλινο πάτο που ‘καναν περιηγήσεις όλο το καλοκαίρι ‘δεσαν στον μόλο της Αγίας Τριάδας και του αλιευτικού καταφυγίου, τα καμάκια της περιοχής πήγαν στα σπίτια τους να ξαποστάσουν και οι θορυβώδεις εξατμίσεις των μοτοσικλετών έχουν σιγήσει.

Αυτό που ταράζει την γαλήνη της καθημερινότητας είναι η ακμάζουσα οικοδομική βιομηχανία που ξεγεννάει διαρκώς και νέα συγκροτήματα, τουριστικά και οικιστικά.

Από το πρωί μέχρι τ’ απόγευμα οι εκσκαφείς, τα φορτηγά και μπετονιέρες γεμίζουν τ’ αυτιά των λίγων που έχουν μείνει στην περιοχή. Σαν σουρουπώσει όμως, στους μοναχικούς περιπάτους στις οδούς του Πρωταρά ακούς που και που τα ξεραμένα νάιλον των θερμοκηπίων στα παρατημένα περιβόλια ν’ αναδεύουν στον άνεμο και να στέλνουν την ύστατη τους κραυγή που βράχνιασε κι έχει ξεθωριάσει. Λες και ζητούν να τους δοθεί χάρη. Λες και γνωρίζουν τι τους περιμένει και ξεμάσχαλα του τάφου τους ψάχνουν για έφεση στην καταδικαστική απόφαση που τους έχει επιβληθεί.

Η εύφορη κοκκινογή του Πρωταρά που άλλοτε έσφυζε από καλλιέργειες τώρα είναι θαμμένη κάτω από το μπετόν και την πίσσα της ασφάλτου. Λες και μια δύναμη αόρατη βάλθηκε στο μάνι - μάνι να την σκεπάσει με μεζονέτες, βίλλες και ξενοδοχεία μπας και μείνει κάποιο κομμάτι γης που να προδίδει το «ένοχο» αγροτικό της παρελθόν.

Ε. Διαμαντίδης 29/9/07