Οι ώρες...

Τις ώρες που σε σκέφτομαι και δεν είσαι εδώ, δεν έχει χρώμα ο ήλιος..Κι εκείνα τα λουλούδια που κρατούσες στο χέρι μοιάζουν μαραμένα πια...



Σαν λείπεις δεν έχει διάθεση η νύχτα να κρατήσει αγκαλιά τα άστρα της, μήτε οι φωνές της νύχτας που μας συντρόφευαν κάποτε καταδέχονται να ακουστούν..



Σαν λείπεις δεν έχω που να κοιτάξω, δεν έχω τι να αγγίξω, δεν βρίσκω το νόημα της ζωής, σαν λείπεις όλη η γη παύει να γυρίζει..
Μα σαν έρχεσαι, όλα φέγγουν, όλα αποκτούν χρώμα, κι ο ήλιος και το φεγγάρι κι η πλάση όλη γιορτάζει με το χαμόγελό μου. Όλα υπάρχουν γιατί είσαι εκεί, δίπλα μου, στη θέση που πάντα πίστευα πως σου ανήκει...

Και θέλω, και μπορώ, και παλεύω κι αγωνίζομαι. Και μπορώ ξανά να ανασαίνω χωρίς να πονά η καρδιά μου...






Κι έρχεται η ώρα που λείπεις πάλι..Κι όλα τραβιούνται στο σκοτάδι. Πενθούν. Και καθώς φεύγεις παίρνεις μαζί σου τη ζωή μου...
Μην αργήσεις να γυρίσεις....