Όλα (Όνειρα Μπλε)

Το κρύο ήταν τσουχτερό κι έχωσε το χέρι που δεν κρατούσε την τσάντα της δουλειάς στο μπουφάν του για να το προφυλάξει από το κρύο.
Διέσχισε με γρήγορα βήματα την πλατεία για να φτάσει στο αμάξι, κοιτώντας κρυφά γύρω
του μήπως την έβλεπε κάπου.


Την παρουσία που εκείνος έδιωχνε όποτε ήθελε και με ένα απλό συγνώμη μπορούσε να την γυρίσει ξανά στη ζωή του χωρίς καμμία άλλη εξήγηση, και με το χάρισμα να συνεχίσει μαζί της από εκεί που είχε σταματήσει χωρίς καμμία άλλη ιδιαίτερη προσπάθεια.
Όταν η αυτοεκτίμησή του έπεφτε κάτω από το μηδέν, εκείνη μπορούσε να το αισθανθεί και έκανε κάθε δυνατή προσπάθεια για να τον κάνει να χαμογελάσει.
Μπορούσε να την παρασύρει στη διάθεσή του οποιαδήποτε στιγμή.
Όποια κι αν ήταν αυτή.
Ακόμα κι αν ήταν χαρούμενη, είχε την ικανότητα να τη ρίξει στο χάος μόνο με το που θα έβλεπε το πρόσωπό του σκυνθρωπό.
Από την άλλη, ακόμα κι αν της είχε τύχει η μεγαλύτερη καταστροφή, με έναν γλυκό λόγο, ένα κοπλιμέντο κι ήξερε πως της είχε ανοίξει τον Παράδεισο.
Πέρναγε ευχάριστα την καθημερινότητά του κατά τη διάρκεια της δουλειάς κι είχε βρει τον τρόπο να την κρατήσει μακριά από το σπίτι του, μια μυστική συμφωνία γεμάτη από εκβιαστικές προτάσεις που δεν είχαν ακουστεί μα εκείνος ήξερε πως εκείνη τις ένοιωθε.
Δεν ήταν χαζή. Ηλίθια ήταν.
Με εκείνον τον αβέβαιο φόβο ότι θα φύγει από τη ζωή της, με την απειλή ότι δεν θα τον ξαναδεί ποτέ, κι εκείνη έκανε αυτό ακριβώς που εκείνος ήθελε.
Δεν διαμαρτυρόταν, δεν δυσανασχετούσε. Δεν πέρναγε ποτέ τη γραμμή του ορίου ασφαλείας.

Άφηνε σταγόνες από τη ζωή του να φτάνουν σε εκείνη.
Δεν ήξερε το χρώμα που αγαπούσε μα δεν τον ενδιέφερε ιδιαίτερα αρκεί να μπορούσε να βρει χρόνο να κάνουν έρωτα όταν εκείνος μπορούσε να το σκάσει από τις υποχρεώσεις του.

Έφευγε από την αγκαλιά της και απαιτούσε από εκείνην να μένει στην αναμονή, θεωρώντας την κάτι παραπάνω από δεδομένη.
Όταν η κατάσταση καταντούσε ρουτίνα , έφευγε.
Χωρίς εξηγήσεις. Χωρίς απαντήσεις. Χωρίς γιατί.
Όταν τα προβλήματα της ζωής τον βάραιναν, τη θεωρούσε ένα ακόμη πρόβλημα και το έσβηνε.
Χωρίς εξηγήσεις. Χωρίς απαντήσεις. Χωρίς γιατί.
Όταν μια νέα παρουσία τον μαγνήτιζε και ήθελε να περνά με εκείνη τον ελεύθερο χρόνο του, όλα τελείωναν.
Χωρίς εξηγήσεις. Χωρίς απαντήσεις. Χωρίς γιατί.

Δεν τον ένοιαζε. Δεν τον ενδιέφερε. Ήταν ένα πρόσωπο που χρησιμοποιούσε σαν αντικείμενο. Διασκέδαζε κι όταν αυτό δεν συνέβαινε πια, το άφηνε στην άκρη μέχρι να το αναζητήσει ξανά.

Κάποιες φορές που έμενε μόνος τα βράδυα, σκεφτόταν πως ήταν άδικος μαζί της.
Έρχονταν κάποιες τύψεις στην επιφάνεια μα ήταν πολύ αδύναμος για να τις αντιμετωπίσει. Και πολύ εγωιστής για να παραδεχτεί πως αυτές ήταν τύψεις, κι όχι το αίσθημα της απουσίας κάποιου από τη ζωή σου.

Χρειαζόταν αυτά που του έδινε. Μα δεν ήθελε να δώσει τίποτα. Δεν είχε να δώσει τίποτα. Ακόμα κι όταν αυθόρμητα ένοιωθε συναισθήματα τα άφηνε στην άκρη για να ασχοληθεί αργότερα μαζί τους. Και ποτέ αν ήταν δυνατόν.

Δεν σκέφτηκε ποτέ γιατί εκείνη επέλεξε να δεχτεί τέτοια συμπεριφορά. Μα δεν ήταν δικό του πρόβλημα. Ο καθένας έκανε τις επιλογές του κι ήταν υπεύθυνος μετά.

Όσες φορές της είπε τις σκέψεις του ήταν εκεί για αυτόν.
Όσες φορές τολμούσε να δηλώσει μια αδυναμία του, είχε πάντα μια δικαιολογία για εκείνον.
Δεν του θύμωνε.
Δεν του κάκιωνε ποτέ.
Πολλές φορές σκεφτόταν πως δεν μπορεί ένας άνθρωπος να είναι τόσο σταθερός στα συναισθήματά του για κάποιον.


Όσα φιλιά της έδωσε τα κεντούσε σε έναν μπλε μανδύα και του τον έδειχνε με περηφάνεια.
Όσες υποσχέσεις της έδωσε , εκείνη τις έκανε πινελιές γαλάζιο επάνω σε εκείνον τον μανδύα.
Κρυφές, δεκάλεπτες συναντήσεις, γιορτή για εκείνην. Ευκαιρία να φορέσει τα καλά της.
Τον μπλε μανδύα της.
Δεν τον άφησε ποτέ να τον τσαλακώσει.
Τον προστάτευε από όλους . Ακόμα κι από εκείνον τον ίδιο.
Ό,τι όμορφο της χάριζε, το πρόσθετε επάνω του, και πίστευε πως ήταν αστέρια που ανάβουν ένα ένα στον ουρανό.
Κάθε φορά που την άγγιζε , εκείνη έλαμπε μέσα του.
Κάθε φορά που της μιλούσε για τα όνειρά τους, όλα γύρω του έπαιρναν το χρώμα του μανδύα.
Όλα μπλε....

Εκείνη είχε καταφέρει κι είχε φτιάξει έναν μικρό θησαυρό από το τίποτα που της έδινε.
Εκείνος δεν είχε τίποτα όταν ήταν μακριά. Ούτε την ασφάλεια που τόσο επιθυμούσε, ούτε εκείνη, ούτε τίποτα δικό της.

Της έκλεψε ένα βράδυ τον πολύτιμο μανδύα της. Θα είχε κι εκείνος έναν θησαυρό, χωρίς εκείνη μέσα στη ζωή του.
Μα σαν τον έβγαλε από την κρυψώνα του, ο μανδύας δεν έλαμπε.
Είχε μείνει ένα κουρέλι, με λαδιές, με στάμπες, με βρωμιές.
Ένα κομμάτι ρούχο χωρίς καμμία αξία.
Χωρίς καν χρώμα.
Δεν ήταν πια μπλε.
Δεν ήταν πια πολύτιμος.
Για κανέναν.

Κι εκείνη δεν ήταν πια εκεί.....