Μελωδία Ψυχής

Δεν είσαι δίπλα μου κι όμως υπάρχεις μέσα μου...

Τριγυρνάς στο μυαλό μου, σαν όνειρο, μοιάζεις μακρινό και άπιαστο...

Σαν ανθισμένη αμυγδαλιά στην καρδιά του χειμώνα, εμφανίζεσαι μέσα στην μοναξία και στην απέραντη σιωπή μου...

Γίνεσαι ουράνιο τόξο και χρωματίζεις τη γκρίζα μου ζωή...

Όπως το μισοφέγγαρο λαχταρά να γίνει πανσέληνος, έτσι και εγω λαχταρώ για να σε δω...

Για να γίνω φλόγα και να φωτίζω το δρόμο σου...

Το αόρατο πέπλο των ονειρων σου...

Η μελωδία της ψυχής σου...

Γιατί σ'αγαπω. Όπως ο στίχος τη μουσική, όπως το τριαντάφυλλο τ'άρωμα του...

-Ταξιδιώτης Χωρίς Προορισμό-