Ευτυχία..

Η μυρωδιά του ακόμη περιφερόταν πάνω της και ένιωθε ακόμη τα δυο του χέρια να την κρατούν κι ας είχε φύγει..

Σκεφτόταν πόσο ευτυχισμένη ήταν λίγο πριν. Τον κρατούσε στην αγκαλιά της σα μωρό κι εκείνος κοιμόταν βαθιά. Σχεδόν δεν ανάσαινε για να μη τον ξυπνήσει. Χάιδευε με τα ακροδάχτυλά της τα μαλλιά του ετσι που ήταν ακουμπησμένος πάνω της και τον κοιτούσε..

Ήθελε εκείνο το εξαίσιο τώρα του έρωτα να κρατήσει και μετά και αύριο και μεθαύριο και πάντα..Και σκάλωναν ένα σωρό λόγια μέσα της. Λόγια που τα έλεγε, τα ένιωθε, τα ζούσε αλλά δεν ακουγόντουσταν.. Σκάλωναν μέσα της και έφτιαχναν περίτεχνα σχήματα το ένα πάνω στο άλλο. Και ήθελε τόσα να του πει. Ήθελε να ζωγραφίσει την ανάσα του έτσι όπως έπεφτε πάνω της βαριά απο τον ύπνο. Να τον κοιτάξει στα μάτια και να του πει πως τον αγαπάει ατέλειωτα, πως η αγάπη της γι'αυτόν δεν έχει όρια, δεν έχει μέτρα. Πως κάθε μέρα που περνούσε τον λάτρευε και περισσότερο και πως για κείνη τίποτα δεν είχε σημασία. Πως της έλειπε τρομερά και πως απο τη μέρα που τον γνώρισε όλα άλλαξαν μέσα της. Ήθελε να τον κάνει να νιώσει πόσο σημαντικός ήταν για εκείνη. Να του δώσει τον εαυτό της.

Δεν είχε άλλο τρόπο. Τα έκλεισε όλα λοιπόν σε μια αγκαλιά. Σ'αυτή που τον κρατούσε. Εκεί και τότε..

Περίεργο πράγμα τελικά η ζωή.. Κάποια στιγμή ενώ νομίζεις πως ζεις ανακαλύπτεις πως ζωή δεν ειναι αυτό που ζούσες τόσο καιρό. Πως ζωή μπορεί να υπάρξει μόνο έτσι.. εκεί..και τότε.