Γαμημένη μέρα....

Ξυπνάς και κοιτάζεις το ρολόι....

Έπρεπε ήδη να έχεις σηκωθεί εδώ και μισή ώρα γιαυτό και up! up! up! με μικρά πηδηματάκια μικρό μου ελεφεντάκι να προλάβεις!

Τραβάς δυο διαφορετικού μεγέθους πατουσίτσες που αρνιούνται πεισματικά-ειδικά σημέρα!- να σηκωθούν και σε χρόνο που θα μπορούσε να αποτελέσει παγκόσμιο ρεκόρ στην κατηγορία μαμάδων, ντύνεις, πλένεις, ταΐζεις και τα χώνεις μέσα στο αυτοκίνητο για να πάνε σχολείο.

Στο μονόδρομο έξω από το σχολείο πρέπει να περιμένεις τον κάθε γονιό, που ΔΕΝ αράζει για να κατέβουν τα παιδιά του γιατί πολύ απλά βαριέται/βιάζεται/ σε γράφει κανονικά/ σε περνάει για μαλάκα κι άλλα συναφή, παίρνεις το βραβείου της ΗΛΙΘΙΑΣ γιατί εσύ αράζεις μεν, αργείς να κλείσεις την πόρτα αρνούμενη να μαγκώσεις χέρι/πόδι/τσάντα του παιδιού και η σχολική τροχονόμος σου κάνει παρατήρηση.

Θυμάσαι πως είναι ακόμα πρωί, δεν έχεις πιει καφέ, σε παρακολουθούν παιδικά μάτια και αντιστέκεσαι σθεναρά στον πειρασμό να της μιλήσεις τα Πυργιώτικα μου μιλάει και ο αγαπητός Μήτσος ο Νταλικέρης, φιλάς τα τέκνα σου και αποχωρείς με το κεφάλι ψηλά.

Στο δρόμο, κάποιος είχε τη φαεινή ιδέα (Δεν θα τον βρω τον φούστη; ) να λειτουργήσουν τα φανάρια τα οποία ήταν κά(λ)λος σκέτος αφού έτσι όπως άναβαν, σε άφηναν επάνω στο στενό να πρέπει να περιμένεις το πράσινο, εμποδίζοντας 2 δρόμους να κινηθούν.

Φτάνοντας στο Κατάκολο, το θέαμα από το καράβι που μπαίνει στο λιμάνι σε αποζημιώνει.

Ποτέ δεν θα χορτάσω να βλέπω παρόμοιο θέαμα κι ας το αντικρύζω πάνω από 20 χρόνια....

Και αρχίζει το πανηγύρι.

Κυρία με σκύλο που επιμένει να τον βάλει μέσα στο μαγαζί- και που όσοι με γνωρίζουν είμαι φιλόζωη πάνω από το φυσιολογικό- φεύγει σαν τρελλή όταν είμαι στα πρόθυρα εγκεφαλικού μια και το όμορφο ζώον της, αποφάσισε να κατουρήσει την ασπίδα του Αχιλλέα. (Σόρρυ αρχαίε.... δεν κατάφερα να το προλάβω το ζωντανό!)

Άλλη κυρία, επί 40 λεπτά, εξετάζει ένα κομπολόι, ΚΟΜΠΟΛΟΙ είναι κυρά μου!!!!!!!! γαμώ το βυζί της κότας και την περίοδο της Εύας μέσα!!!!!, αρνείται να παραλάβει το ένα ευρώ ρέστα που της δίνω γιατί είναι εικοσάλεπτα!

Πως λέμε γμτ στα ιταλικά "Άει πηδήξου";;; γιατί έλειπα σε εκείνο το μάθημα;;;

Έρχεται ο ευλογημένος καφές από τη φιλενάδα μου, ανάβω τσιγάρο παρά την απέχθειά μου να καπνίζω μέσα στο μαγαζί, χρειάζομαι 20 δευτερόλεπτα, να ηρεμήσει το μυαλό μου.

Αμ δε! Ποιος σου είπε βρε ηλίθια πως επιτρέπεται να ηρεμήσεις;

Μπαίνει ένας κύριος με πούρο, και μου ξεκινάει στα καλά καθούμενα ιδιαίτερα μαθήματα για το πόσο βλαβερά είναι τα τσιγάρα.

Όποια λέξη/πρόταση/ευχή κι αν σας περάσει από το μυαλό που να έχει τη λέξη "πούρο" μέσα, τη σκέφτηκα στο πιτς φυτίλι.

Τον χτύπησα φιλικά στην πλάτη και τον έδιωξα πολύ ευγενικά.

Δεν μπορεί, κάποιος μου κάνει πλάκα.

Βγάλτε την κάμερα γιατί σας έκοψα τα πόδια λέμε!

Αγοράζω πατατάκια, τα οποία είχαν σβησμένη με μαρκαδόρο την ημερομηνία λήξεως.

Μου μπαίνει ο διάολος να τον σβήσω με οινόπνευμα.

Είχαν λήξει εδώ και δύο μήνες.

Οκ, ομολογώ πάτερ. Μετά τα μπινελίκια που έριξα, δέχομαι ότι δεν μου επιτρέπεται να μεταλάβω τουλάχιστον για 20 χρόνια.

Μπαίνει μια παρέα παιδιών στο μαγαζί.

Ρητός κανόνας: Απαγορεύεται να πιάνουν τα σπαθιά αν δεν συνοδεύονται.

Σε 30 δεύτερα, είχαν διαλύσει 20 σπαθιά, είχαν διώξει πάνω από δέκα πελάτες, είχαν σπάσει μια πατέλα 90 ευρώ, 4 κεραμικά βάζα και το φύλο που σκεπάζει τα αχαμνά του Ερμή από το αλαβάστρινο άγαλμα στην είσοδο κοντά, το μικρότερο είχε μπήξει τα κλάματα και ο μπαμπάς έβγαζε φωτογραφίες.

Την τελευταία εβδομάδα, ο boss κάνει δίαιτα. Με όλα τα παρελκόμενα: Γκρίνια, κακή διάθεση, εκνευρισμός, ακεφιά, μυρμίλα, μουρμούρα κλπ....κλπ....

Μπαίνει στο μαγαζί και λέει καλημέρα. Είναι η πρώτη φορά που δεν απαντώ σε άνθρωπο που μου λέει καλημέρα. Γυρίζω από το μάζεμα του μαγαζιού, με κοιτάει και ρωτά:

"Ωχ....κι εσύ δίαιτα κάνεις;"

Κάτι τέτοιες μέρες αναγκάζω τον εαυτό μου σε "σπιτικό αποκλεισμό"

Κι αν δεν τον ανάγκαζα εγώ θα το έκανε η δασκάλα των παιδιών.

10 προτάσεις με 10 διαφορετικές λέξεις. Αντιγραφή, ορθογραφία.

Μαθηματικά, 3 ασκήσεις, το μάθημα πολύ καλό διάβασμα και μία άσκηση στη Μελέτη Περιβάλλοντος. Τουτέστιν: Διάβασμα από τις 6, ακριβώς μετά το σχόλασμά μου δηλαδής, μέχρι τώρα.

Ψόφησε το ένα ψαράκι του ενυδρείου μου. Κάποιος έχει βρει παιχνίδι με το τηλέφωνό μου και παίρνει κάθε πέντε λεπτά.

Έσπασε ο σκουπιδοντενεκές και τα σκουπίδια βόλταραν σε όλο το μπαλκόνι.

Πρέπει να ποτίσω και τα λουλούδια.

Να μαγειρέψω για αύριο.

Να απλώσω ένα πλυντήριο που δεν φιλοτιμήθηκε να απλωθεί από μόνο του το άτιμο!

Να μάθω την αγγλική αλφάβητο στα παιδιά γιατί δεν πρόλαβα να τα διαβάσω Αγγλικά την εβδομάδα που μας πέρασε και η δασκάλα τους έγραψε "Γιατί αδιάβαστη;"

Κι είναι από κείνες τις μέρες που λέω πως όσο κι αν τρέχω μένω πάντα στο ίδιο σημείο.

"Γιατί Αδιάβαστη;"

Όσο κι αν προσπαθώ δεν αλλάζω τίποτα.

"Γιατί Αδιάβαστη;"

Μετά σκέφτομαι πως ένας δύσκολος μήνας είναι, μετράω και τις μέρες μήπως είναι να έρθουν οι δύσκολες μέρες, μπα.... Δεν την γλυτώνω με τέτοια δικαιολογία.

"Γιατί Αδιάβαστη;"

Σκέφτομαι πως μετά από 25 μέρες με 210 ώρες δουλειάς, δεν μπορεί.....όλο και κάποιος θα νοιώθει το ίδιο....

Οκ.... το παίρνω απόφαση.

Μια γαμημένη μέρα ήταν και πέρασε....Και επειδή δεν αντέχω ούτε εγώ την γκρίνια μου απόψε....:

Άντε καληνύχτα!