Μια ανάσα...

Έψαξε στο βάθος του συρταριού, έχοντας ήδη σχηματίσει νοερά αυτό που έψαχνε.

Πάει καιρός που το είχε κρύψει σε μια άκρη, νοιώθοντας σίγουρη τότε πως δεν θα το ξαναχρειαζόταν ποτέ ξανά.

Μόλις άγγιξε το γνώριμο ύφασμα, έκλεισε το φως και ξάπλωσε στο κρεβάτι, τραβώντας το λευκό μπλουζάκι στην άκρη του μαξιλαριού της.

Έχωσε τις παλάμες της στα μανίκια από την εξωτερική πλευρά και το πήρε αγκαλιά.

Μια κίνηση που χρόνια πριν την νανούριζε, την παρηγορούσε, της έδινε την ψευδαίσθηση πως ήταν μαζί της, δίπλα της.

Μια ανάσα χρειάστηκε. Μονάχα μια... και το άρωμα από το κορμί του, πλημμύρισε τη νύχτα της.

Έσπασε την κλειδαριά του μυαλού της, άρπαξε την καρδιά της και την πέταξε μακριά, πίσω...στα παλιά...

Εκείνες τις βραδιές που αποκοιμιόταν δίπλα της κι εκείνη κρατούσε την ανάσα της για να τον ακούει να ανασαίνει αποκαμωμένος...

Τότε που την αγκάλιαζε κι έκρυβε το πρόσωπό της στη λακκούβα του λαιμού του κι ένοιωθε στα χείλη της τη φλέβα της ζωής του να χτυπά.

Όταν έχωνε τα χέρια της γύρω από τη μέση του κι ένοιωθε τη ζέστα του κορμιού του, την καρδιά του στο στήθος της να χτυπά ζωηρά από την ένταση που βρισκόταν μαζί της έστω για λίγα λεπτά.

Θυμήθηκε ξανά τις φορές που τούτο το μπλουζάκι είχε ρουφήξει τα δάκρυά της, που είχε ακούσει τα παράπονά της και της χάριζε το άρωμά του σαν παρηγοριά.

Και όταν ξημέρωνε, το δίπλωνε ευλαβικά, και το έκρυβε κάτω από το μαξιλάρι της, περιμένοντας ξανά το βράδυ για να τον μυρίσει, να τον νοιώσει για λίγο κοντά της.

Εκείνο το μπλουζάκι...

Που εκείνος ξέχασε ένα απόγευμα καθώς ντύθηκε βιαστικά για να γυρίσει πίσω στη γυναίκα του....

Και δεν θυμήθηκε ποτέ που ακριβώς το είχε αφήσει....

Moulin Rouge - El ...