Να λες...

Θα λες πως δεν ήμουν αυτή που φαντάστηκες.
Θα με περιγράφεις με τα δικά σου μάτια

και τις δικές σου εικόνες,

όπως τις είδες

ή

όπως νομίζεις

πως τις είδες εσύ.

Θα λες πως γελάστηκες, πως όσα είπα δεν τα τήρησα.

Πως έβρισκα δικαιολογίες, πως απέφευγα.
Θα λες πως άλλο πρόσωπο σου έδειξα στην αρχή, άλλο στο τέλος.
Θα λες πως είπα ψέμματα.

Θα εξηγείς στους φίλους σου πως είμαι, πως με μέτρησες, και πως την πάτησες.
Δεν θα τους αφήνεις να κάνουν καμμία ερώτηση.
Δεν θα τους αφήσεις καμμία ρωγμή να βγάλουν το δικό τους συμπέρασμα.
Δεν θα επιτρέψεις σε κανέναν λογικό συνειρμό να βγει στην επιφάνεια.



Θα φτιάξεις μια εικόνα ενός ανθρώπου που υπήρξε αμείλικτος μαζί σου,
που κατασκεύασε καταστάσεις για να επωφεληθεί.

Να διασκεδάσει, να περάσει την ώρα του.

Θα έχεις όλο το χρόνο να βγάλεις συμπεράσματα

ακόμα και για εκείνα που δεν πρόλαβες.

Να κάνεις τους επιπλέον συνειρμούς

που δεν είχες το χρόνο να κάνεις.

Θα λες πως είχα πολλούς.
Πως μίλαγα με πολλούς.
Πως ήμουν καιροσκόπος.
Εγωίστρια.
Ισχυρογνώμων.

Θα λες πως ψάρευα γνωριμίες.

Πελάτες ίσως;

Εραστές;

Θα λες πως ήμουν απαιτητική.

Θα λες.....

Θα λες.....


Θα λες.....

Έτσι να λες καλέ μου....

Σε εκείνους που δεν ξέρουν

και θα μάθουν από σένα...

Σε όσους θα παλεύεις να κρατήσεις σε απόσταση

να μη με πλησιάσουν.

Κι όσους καταφέρεις,
να θυμάσαι πως χάρη μου κάνεις.
Ποτέ δεν αγάπησα τα πρόβατα
στη ζωή μου.

Σε σένα όμως....τι θα τολμήσεις να πεις;

Γιατί ανάμεσα σε σένα και στον εαυτό σου,

δυστυχώς....

και οι τρεις

ξέρουν την αλήθεια....