Ένα τσιγάρο ακόμα

Είπα απόψε να στρίψω ένα τσιγάρο...
Δεν το ευχαριστιέσαι το εύκολο. Δεν μπορείς να του μιλήσεις.

Άνοιξα το φύλλο, διάλεξα μια σταλιά καπνό και στρίμωξα δίπλα μια πίκρα για να το κλείσω.
Μα μου φάνηκε λειψό, δεν στρογγύλευε, είπα να βάλω και μια απογοήτευση που σερβιρίστηκε άψογα...
Έκανα χώρο και για λίγη ντροπή που μου απέμεινε σαν σκέφτομαι τις αντιδράσεις μου, και λίγες ενοχές ζήτησαν να μπουν κι αυτές στο χορό.

Έριξα μια ευχή να πίστευες τα όσα έλεγες, και μια χαρά γιατί εγώ τα πίστεψα, έψαξα να βρω και κάτι άλλο μα μόνο αμφιβολία μου έμενε.

Το έστριψα, ακούμπησα την πλάτη μου στον τοίχο, κι ευχήθηκα να ήσουν εδώ να σε κεράσω μια τζούρα.....

Την πρώτη.

Εκείνη που σαν πλησιάζει η φωτιά στην άκρη του τσιγάρου, η λαχτάρα σου μεγαλώνει ακόμα πιο πολύ.
Κι όταν τραβάς τον πρώτο καπνό, εκείνος ταξιδεύει στα σπλάχνα σου σαν τον Έρωτα που φοβάσαι να σε αγγίξει μα ευχαριστείς όταν σε διαλύει.....
Θολώνει για λίγο το μυαλό σου, ζαλίζει τη λογική σου, κι αφήνει το μαύρο στίγμα του μέσα σου να το κουβαλάς μια ζωή.

Για εκείνο το τσιγάρο λέω που δεν το κάνεις από συνήθεια. Μα επιλέγεις να καπνίσεις κι όταν το αποφασίσεις, η κίνηση που κάνεις για να στρίψεις ένα, μοιάζει με τελετουργία.......

Τη δεύτερη τζούρα θα τη χαλάλιζα για μένα...
Να ακουμπήσω ό,τι άγγιξαν τα χείλη σου, να γευτώ το στόμα σου μέσα από την πλάνη μου.
Σε ό,τι φαντάστηκα πως ήταν έτσι μα ήταν αλλιώς.
Παραμένω λοιπόν με ό,τι φαντάστηκα.

Ναι, θα σε κέρναγα. Την πρώτη.
Το υπόλοιπο τσιγάρο είναι δικό μου. Μόνο δικό μου.
Μα αν ήσουν, θα έλειπα εγώ.....Εσύ κι εγώ, δεν χωράμε μαζί....τι κρίμα....

Δώσε μου φωτιά.....τώρα.

Για όλες τις αμαρτίες που μετά διψούν για ένα τσιγάρο.....