Λίγο.....

Θέλω να βάλω μια τελεία. Μια μεγάλη τελεία στη Ζωή να πάψει να προχωράει. Να την αναγκάσω να κάνει μια στάση και να πάρει μια ανάσα, να πάψει να τρέχει έτσι.

Να κάτσω στο μπαλκόνι και να χαζεύω το πέπλο της νύχτας που έρχεται απαλά να αγκαλιάσει τούτη την πόλη που με φιλοξενεί για λίγο ακόμα.

Να αφουγκραστώ τους μικρούς ήχους που κάνουν έρωτα με τη σιωπή και ερεθίζουν τις αισθήσεις σου.



Να νοιώσω τη δροσιά στο πρόσωπό μου, να ανατριχιάζω καθώς θα γλιστρά κάτω από το πουκάμισό μου...



Μια στιγμή μόνο να άκουγα την ανάσα σου να χαιδεύει το αυτί μου....

Το γέλιο σου....



Φοβάμαι πως τα ξέχασα, πως τα φαντάστηκα.



Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο.



Μόνο μια ανάσα, εκεί μετά την τελεία που θα έβαζα, κι ένα γέλιο σου πως είσαι καλά. Μια κουβέντα χωρίς δικαιολογίες, χωρίς ίχνος ψέμματος, μια μικρή αλήθεια που θα την ακούμπαγες χωρίς να την αγγίξω ξανά. Με ό,τι καλό πάλευες πάντα να μου κρύψεις χωρίς να μπορείς να με κάνεις να το μετανοιώσω την άλλη μέρα...

Έτσι απλά, ένας άντρας και μία γυναίκα, παράλληλες πορείες που θα συναντηθούν για μερικές στιγμές, χωρίς φόβο, χωρίς πόνο, απλά ανθρώπινα.



Ναι, δεν μπορεί. Σε φαντάστηκα. Όλα τα φαντάστηκα.



Φαντάστηκα το τρέμουλο στη φωνή σου όταν μου μίλησες τότε, κι είχες ξυλιάσει από το κρύο.

Φαντάστηκα τότε που σε πείραζα και σου έλεγα "ΤΩΡΑ!" ότι χτύπησε το κινητό κι ήσουν εσύ που τα παράτησες όλα.

Φαντάστηκα τότε που είπες πως δεν θα μου έκανες ποτέ κακό.

Φαντάστηκα και τη φορά που μου είπες πως είσαι δειλός και θα έπρεπε να το ξέρω.



Όλα τα φαντάστηκα.....



Δεν γίνεται καρδιά μου να σου λείπει κάτι που δεν είχες ποτέ....

Απλά δεν γίνεται....