...Οι άνθρωποι μου λείπουν

Σου έχει τύχει ποτέ, να νιώθεις ότι δεν έχεις ανάγκη κανένα, παρά μόνο τη μοναξιά και την ησυχία σου; Τη μοναξιά που σε γεμίζει γαλήνη και τη σιωπή που σ' αγκαλιάζει σαν μάνα στοργικά. Μια μάνα, που σε καταλαβαίνει και ποτέ της δεν ρωτάει, ούτε και απορεί με τη δήθεν αλλόκοτη συμπεριφορά σου, τα παράξενα λόγια και τους συνειρμούς σου. Δεν απορεί ποτέ της, για ό,τι σκατά είσαι... γιατί στο κάτω-κάτω, εκείνη γνωρίζει καλύτερα απ' όλους ΤΙ σκατά είσαι.

Να μην αντέχεις ή ακόμα και να φοβάσαι οποιαδήποτε δέσμευση: φιλική, ερωτική, οτιδήποτε. Να αφήνεις να σε πλησιάζουν μεν, αλλά μέχρι ένα ορισμένο σημείο. Εκείνο το συγκεκριμένο σημείο. Πες από άμυνα, πες από ανοσία.. πες, ρε παιδί μου, από οτιδήποτε.

Σου έχει τύχει ποτέ, να γουστάρεις που είσαι σε ένα δωμάτιο μόνος; Χωρίς φωνές, χωρίς ομιλίες, χωρίς χτύπο άλλου; Να μετράς μέρες, μήνες, χρόνια μοναξιάς και να έχεις αυτό το ανέκφραστο βλέμμα.. σαν να υπολογίζεις το πιο ανούσιο πράγμα στο κόσμο. Σαν να μη σε νοιάζει για το αν θα έρθουν κ άλλα ή πόσα ακόμα. Να ζεις την ίδια μέρα της μοναξιάς, κάθε μέρα. Και αυτή η γαμημένη μοναξιά να μην σε πληγώνει, θαρρείς και είναι φτιαγμένη από βαμβάκι! (Συγγνώμη που βρίζω πάλι, αλλά κουράστηκα να το παίζω καλό παιδί τόσες μέρες).

Σου έχει τύχει ποτέ να μηδενίσεις της μνήμες σου; (Μεγάλο κατόρθωμα φίλε...) Μηδενισμός, με την έννοια της ευθείας και όχι της λήθης. Μια τέλεια ευθεία, που δεν παρεκκλίνει πουθενά, ούτε για πλάκα. Να κοιτάς πίσω, να αναπολείς και να μετράς -απλά- βιώματα. Όπως ακριβώς μετράς μια χούφτα κουκιά.

Και είναι οι άλλες οι φορές.. Οι σπάνιες και οι περισσότερο έντονες.

Οι φορές που φοβάσαι να μένεις μόνος και οι φορές που θέλεις κάποιον δίπλα σου. Να σ' αγκαλιάσει απλά. Να σου μιλήσει και να σε κοιτάξει στα μάτια. Χωρίς μεγάλα λόγια και υποσχέσεις.

Η αγάπη δεν μου λείπει, αν με ρωτάς.

Οι άνθρωποι, μου λείπουν.

Κι αν όχι εκείνοι: Η κανονικότητά μου.