Εκείνος

Από σπόντα βρέθηκε σε εκείνο το μαγαζί.
Ένα βράδυ που προσπαθούσε να φυλακίσει την μοναξιά του και να τη χωρέσει σε 4 τοίχους, άνοιξε απλά την πόρτα του μπαρ και μπήκε μέσα.

Τον παρέσυρε αμέσως το περιβάλλον. Ο καπνός από τα τσιγάρα και η μουσική, του επιβεβαίωσε ότι υπήρχαν πολλοί μόνοι σαν κι αυτόν που προτιμούσαν την ίδια φυλακή.

Έκατσε δίπλα στον dj και με τον καιρό έγιναν φιλαράκια.

Εκείνη όμως, αιχμαλώτισε τη ματιά του από την πρώτη στιγμή.

Γέμιζε το μαγαζί η παρουσία της. Το γέλιο της ήταν ο πιο όμορφος ήχος του μαγαζιού.
Την παρακολουθούσε που καθόταν στα διάφορα τραπέζια, πως χαμογελούσε.
Μετά από τόσους μήνες, ήξερε την κάθε λεπτομέρεια του προσώπου της, την κάθε της έκφραση, θυμόταν το γέλιο της, μα ......δεν είχε ακούσει ποτέ τη φωνή της.

Πίστευε πως ήταν ο μόνος άντρας σχεδόν που δεν την είχε κεράσει ποτό και δεν είχε μιλήσει μαζί της.
Έψαχνε νύχτες μια δικαιολογία.... Να την πετύχει πίσω από τη μπάρα και να της ζητήσει ποτό ή νερό. Να την περιμένει όταν σχολάσει και να της ζητήσει φωτιά. Να της προτείνει να τη συνοδέψει σπίτι της.
Αλλά όλες οι δικαιολογίες ήταν καταδικασμένες από την αρχή.
Βρίσκονταν και οι δύο σε ένα μπαρ. Ό,τι κι αν έλεγε εκείνος θα μεταφραζόταν ως "Θέλω να σε πηδήξω" κι έκανε την προσπάθεια να φαίνεται γελοία.

Θαύμαζε τους άλλους που απλά μπορούσαν να την προσκαλέσουν στο τραπέζι τους και να της πιάσουν συζήτηση.
Η ζήλεια του έκαιγε τα σωθικά όταν έβλεπε κάποιον να την αγγίζει.
Η ευγένεια με την οποία τους αντιμετώπιζε όλους ήταν παράταιρη εντελώς για εκείνο το περιβάλλον μα ίσως ήταν και το όπλο της που την έκανε ακαταμάχητη.

Κάποια βράδυα τον έπνιγε η ίδια του η σιωπή.
Η ανάγκη του να τη φέρει πιο κοντά.
Ήθελε να την έχει απέναντί του κι ας τον καταδίκαζαν να μην την αγγίξει ποτέ.

Ήθελε να της δώσει ό,τι του γεννούσε η ματιά της. Χωρίς να ζητήσει τίποτα ως αντάλλαγμα.
Ήθελε να την αγκαλιάσει και να τη νανουρίσει μέχρι το πρωί.
Να της πει όσα σκεφτόταν, όσα ένοιωθε.

Μα ήξερε πως δεν γινόταν. Το ένοιωθε σε κάποια κρυφή γωνιά της καρδιάς του, το φώναζε μια μικρή φωνούλα της λογικής.

Έπρεπε να την είχε γνωρίσει κάπου άλλου, σε κάποιο άλλο μέρος, κάποια άλλη στιγμή, κάποια άλλη εποχή......
Για την ώρα ήταν δυνατός μόνο για να την κοιτά...όχι για να της μιλήσει.
Και εκείνη ήταν δυνατή μόνο για να τον κοιτά...όχι για να τον πιστέψει.....